Huizenbouwers moeten plannen testen met alternatieve scenario's

Wat er gebeurde

In een excerpt uit zijn boek legt Scott Cox uit dat een vijfjaarplan geen controle-instrument moet zijn maar een hulpmiddel om keuzes te doordenken. Het plan moet helpen vragen te beantwoorden over kapitalisatie, risico en benodigde organisatiecapaciteit.

Cox vertelt over een vergadering van een divisie van een regionale bouwer. De groep debatteerde over jaar één, maar hij keek naar jaar vijf en berekende een slechte return on assets. Dat leidde tot een discussie over dealgrootte, type deals, organisatie en het benodigde kapitaal. De deadline leidde er echter toe dat het plan grotendeels ongewijzigd werd ingediend en dat het verdere denkwerk stopte.

Volgens Cox is het probleem dat mensen plannen willen laten 'voeten' met budgetten en kasstromen. Budgetten zijn controle-instrumenten en moeten precies zijn. Plannen moeten juist gebruikt worden om alternatieve manieren van werken te testen en de gevolgen daarvan te zien.

Cox stelt twee tests voor. De eerste is de 11×17 of one-page test. Belangrijke output moet op één pagina passen. Alles wat daar buiten valt is waarschijnlijk niet essentieel. De tweede is de assumptions-page test. De modelontwerper moet een enkele aannamespagina maken waarmee de CEO in de kamer zelf scenario's kan aanpassen. Als dat niet kan, is het model volgens hem meer een document dan een hulpmiddel.

Hij zegt dat back-up tabs en details onderliggend prima zijn. De eis is dat één duidelijk gemarkeerde aannamespagina alles aanstuurt en dat het veranderen van één aanname automatisch alle resultaten bijwerkt.

Waarom dit telt

Voor beleggers is helderheid over hoe een bedrijf plannen test belangrijk. Bedrijven die scenario's eenvoudig kunnen doorrekenen laten beter zien wat risico en kapitaalbehoefte zijn.